Eens iets anders …

De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor de verkenning van de Okavangodelta. De rit erheen in een open truck is alvast veelbelovend. 4x4 door het mulle zand, over bedenkelijke bruggetjes en door het water, yezzzz helemaal mijn ding. Na anderhalf uur “very bumpy road” worden we opgewacht om met een mokoro, een uitgeholde boomstam dus, verder te gaan op weg naar ons ultiem doel: een korte trekking door de bush. De dresscode is zeer strikt: lange broek, vaste schoenen en in geen geval felle kleuren want die schrikken de dieren af. 

Plots tumult in de eerste mokoro’s…een troep olifanten op de oever, ik denk een 5-tal. Is het nu het enthousiasme van de eersten die de dieren spotten of de armada aan oranje fluo vestjes …ik weet het niet, maar in no time zijn de olifanten weer weg. Meer dan een glimp is het voor mij niet geweest. Jaja, oranje fluo vestjes 🙄geheel in lijn met de strikte dresscode om zeker geen wild af te schrikken. En zo gaan we dan een eind verderop aan land zonder verdere close encounters, dus ook geen kroks noch hypo’s. We krijgen, voor we de bush intrekken, een korte briefing. Kort samengevat: 

You follow the guide, you walk in one line, you don’t speak, if the guide says run, you run 😬. Ik wil nog vragen “in which direction?” maar bedenk dan dat het er wellicht niet toe doet.

En daar gaan we dan, in de blakende zon, 38°c… niet geheel in stilte want dat blijkt voor sommigen echt wel een onmogelijke opdracht.

Op de vraag na afloop what did you see? Is mijn antwoord heel kort: “I did see shit” en dit zowel letterlijk als figuurlijk. 

M.a.w. na 3 dagen nog steeds niets gespot, abstractie gemaakt van de 5 olifanten in de verte.

Anderzijds heeft deze reis ook nog een ander aspect dat me wel aanspreekt. Ik bekijk het namelijk  hoe langer hoe meer als een sociologische experiment. Heel interessant en zelfs grappig met momenten. 

En ja, wat de wildlife around here betreft, ik kan nog steeds the big five in de zoo van Antwerpen gaan bekijken als het moet 😁.